Popielec ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1)
(1.1)
(1.1) Dopiero we wstępną środę, w Popielec, nie szykując nawet śniadania, ogarnęła się, jak mogła najlepiej, dzieci dała pod Weronczyną opiekę i zabierała się do wyjścia.W. Reymont: Chłopi (1.1) Na ten popielec zjeżdżali się i schodzili do kościołów wszyscy katolickiego wyznania, panowie nawet najwięksi nigdy go nie opuszczali.J. Kitowicz: Opis obyczajów za panowania Augusta III
(1.1) Środa Popielcowa, Wstępna Środa
popielnica , popiół , popielnik / popielcowy
miło jak w Popielec • przysłowia gdy w Popielec pogoda, wiosna będzie sucha; gdy deszcz będzie mokra; a jeżeli zimno, będzie zimna • gdy w Popielec pogoda służy, suchą wiosnę wróży
< kalka z Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 29.
(1.1)