szlachcic ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) członek szlachty
(1.1)
(1.1) Ale zarazem jesteś wietrzny, bałamut, nie lubisz pracy, a lubisz hulanki, masz pańskie fumy i zachcianki, które biednego szlachcica do torby i kija żebraczego prowadzą.
(1.1) nobil; lub szlachciura; szlachetka
(1.1) szlagon
szlachta , szlachectwo , szlacheckość , szlachciura , szlachetka szlachcianka szlachecki szlachtować
szlachcic na zagrodzie równy wojewodzie
, źródłosłów dla ; ;
Forma dopełniacza liczby mnogiej „” jest niepoprawna
angielski: (1.1) nobleman arabski: (1.1) نبل, نبيل białoruski: (1.1) дваранін , (polski, litewski) шляхціц bułgarski: (1.1) благородник duński: (1.1) adelsmand esperanto: (1.1) nobelo hiszpański: (1.1) noble , caballero islandzki: (1.1) aðalsmaður niemiecki: (1.1) Adliger nowopruski: (1.1) wītingis rosyjski: (1.1) дворянин , (polski, litewski) шляхтич słowacki: (1.1) šľachtic szwedzki: (1.1) adelsman ukraiński: (1.1) шляхтич wilamowski: (1.1) ślahćic