__TOC__ sinne ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) słońce
sinne ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) zmysł ( słuchu)Svensk ordbok, hasło "sinne" (1.2) umysł, duch (1.3) wyczucie, poczucie, zacięcie, dryg, predyspozycja, skłonność
(1) ett sinne, sinnet, sinnen, sinnena
(1.3) sinne för något → zacięcie do czegoś
(1.3) sinne för humor → poczucie humoru
(1.1) känsla (1.2) psyke, själ (1.3) anlag, fallenhet, läggning
(1.1) balanssinne, hörselsinne, känselsinne, luktsinne, smaksinne, synsinne
sinnlighet sinnlig, sinnad -sint, -sinnig
złożenie rzeczownikowe sinnebild, sinnelag, sinnevärld, sinnesfrid, sinnesförnimmelse, sinnesförvirring, sinnesintryck, sinneslugn, sinnesnärvaro, sinnesorgan, sinnesro, sinnesrubbad, sinnesrus, sinnesrörelse, sinnessjukdom, sinnessjukhus, sinnesstämning, sinnestillstånd, sinnesvilla, balanssinne, hörselsinne, känselsinne, lokalsinne, luktsinne, smaksinne, synsinne, verklighetssinne fraza rzeczownikowa sjätte sinne fraza czasownikowa vara från sina sinnen • vara lätt till sinnes złożenie przymiotnikowe sinnrik, sinnessjuk, sinnessvag, sinnesslö fraza przysłówkowa vid sina sinnes fulla bruk