mazurzenie () , ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) proces fonetyczny polegający na wymowie spółgłosek dziąsłowych , , , jako przedniojęzykowo-zębowych , , , Leksykon terminów i pojęć dialektologicznych, Dialekty i gwary polskie. Kompendium internetowe, Zakład Historii Języka Polskiego i Dialektologii UW / Towarzystwo Kultury Języka;
(1.1)
(1.1) Sokólszczanie od Korycina, Suchowoli i Janowa, nazywają Królestwo Kongresowe Polszczą lub Krolestwem, Koroną zaś a nie inaczej, zowią po dziś dzień okolicę leżącą za rzeką Bierezowa, (rzeka ta wraz z Biebrzą stanowiła odwieczną granicę między Litwą i Koroną), czyli północna część powiatu białostockiego, a która za rzeczypospolitej wchodziła w skład małopolskiego Podlasia, i w której główną a dziwnie obijającą się o ucho właściwością, jest ni mniej, ni więcej tylko t. z. mazurzenie, (n. p. sto, cehò, cort, docka vel corka, kacan, posòṷ, rusać, scenià, stabin itp.)Michał Federowski, Lud białoruski na Rusi Litewskiej, T. 1, 1897, Kraków.
(1.1) mazurowanie, sakanie, cakanie
(1.1) niemazurzenie
mazurek , Mazur , Mazury , Mazurka mazurzyć mazurski
angielski: (1.1) mazuration czeski: (1.1) mazuření rosyjski: (1.1) мазуре́ние