łodyga ()
,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) nadziemna część rośliny naczyniowej; (1.2) chudzielecMonika Rzeszutek, Rośliny w szkolnym ogrodzie, czyli nazwy botaniczne w socjolekcie uczniowskim, „Acta Universitatis Wratislaviensis” no 2282, Język a Kultura, t. 16, Wrocław 2001, s. 226.
(1.1)
(1.1) Zewnętrzną warstwę łodygi pokryta kutykulą stanowi skórka pędu (epiderma), w której znajdują się aparaty szparkowe.
(1.1) gruba łodyga • zdrewniała łodyga
(1.1)
łodyżka łodygowy, bezłodygowy
opadnięty kwiat nie wraca na łodygę
angielski: (1.1) stalk arabski: (1.1) عرق, ساق baskijski: (1.1) zurtoin bułgarski: (1.1) стъбло chiński standardowy: (1.1) / (jīng) czeski: (1.1) stonek dari: (1.1) نره, ساقه duński: (1.1) stilk , stængel esperanto: (1.1) tigo, trunketo francuski: (1.1) tige hiszpański: (1.1) tallo interlingua: (1.1) pedunculo islandzki: (1.1) leggur łaciński: (1.1) caulis norweski (bokmål): (1.1) stengel romansz: (1.1) moni rosyjski: (1.1) стебель szwedzki: (1.1) skaft tuvalu: (1.1) kau ukraiński: (1.1) стебло wilamowski: (1.1) śtejł włoski: (1.1) gambo , stelo