kołatka ()
,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) często ozdobny przedmiot, zazwyczaj metalowy, przymocowany przy drzwiach wejściowych służący do stukania; (1.2) drewniany przedmiot wieszany bydłu u szyi, wydający głuchy odgłos (1.3) ludowy instrument muzyczny, złożony z rączki i osadzonej na niej deseczki, w którą przy potrząsaniu uderza ruchomy młoteczek; używany m.in. w Wielki Piątek w kościele zamiast dzwonków (1.4) ludowy instrument muzyczny, złożony z rączki, koła zębatego i ocierającej się o nie podczas kręcenia deseczki; używany m.in. w Wielki Piątek w kościele zamiast dzwonków
(2.1) i od: kołatek
(1.1-3) (2.1)
(1.3) Ministranci zamiast dzwonków użyli podczas procesji kołatek.
(1.3) kościelna / ministrancka kołatka
(1.1) antaba (1.4) terkotka
(1.3) instrument (1.4) instrument
kołatanie , kołatek , zakołatanie kołatać , zakołatać kołatkowy
< → łomotać
angielski: (1.1) door knocker, door-knocker, gate rattle; (1.3) rattle duński: (1.1) dørhammer niemiecki: (1.1) Türklopfer , Klopfer rosyjski: (1.1) дверной молоток ; (1.3) трещотка (treŝotka) włoski: (1.1) battente , battaglio , battacchio , picchiotto ; (1.2) campanaccio di legno ; (1.3) tabella , battola