fino ()
rzeczownik (1.1) koniec (1.2) końcówka
(1)
(1.1) Tio estas la fino de mia rakonto. → To jest koniec mojej opowieści. (1.2) Ekzemple: por esprimi direkton, ni aldonas al la vorto la finon „n”. → Przykładowo: aby wyrazić kierunek, dodajemy do słowa końcówkę „n”.
(1.1) sen fino → bez końca • la fino de la mondo
(1.2) finaĵo
(1.1) komenco
fini, finigi, finiĝi finaĵo fine fina, finofara bona vino al la fino • ĉio havas finon • disputu komence — vi ne malpacos en fino • elektadis sen fino, edziĝis kun porkino • fino bona, ĉio bona • ĝemu kaj ploru, sed ĝis fino laboru • infana inklino restas ĝis la fino • kie regas virino, malbona estas la fino • komenca inklino daŭras ĝis la fino • la fino kronas la verkon • loĝi en la fino de la mondo • post la fino de l' batalo estas multe da kuraĝuloj • tro longa atendo ĝis fino de l' vendo • venis fino al mia latino • vi sekretos al edzino, ŝi sekretos al fratino, kaj tiel la sekreto promenados sen fino
fino ()
przymiotnik (1.1) delikatny, wyborny, wyśmienity (1.2) cienki, drobny (1.3) grzeczny, uprzejmy, dworny, elegancki (1.4) inteligentny, bystry, sprytny
(2.1) (2.2)
(1) fino , fina ; finos , finas
(1.1) selecto, refinado (1.2) estrecho, menudo, delgado (1.3) cortés, atento, cumplido
finolis, finoli finolis / , finoli /, fineza
fino ()
rzeczownik (1.1) koniec
fino ()
(1.1) 1. czasu teraźniejszego trybu oznajmującego (presente do indicativo) czasownika finar
fino ()
przysłówek (1.1) do, aż do, dotąd, dokąd przymiotnik (2.1) cienki, delikatny, subtelny (2.2) prawdziwy, czysty
(1.1) fino a che (2.2) fino diamante
(2.1) sottile, acuto, astuto
(1.1) finché
(2.1) far fino
(1.1) często występują formy fin i sin