bent ()
, : , ,
rzeczownik policzalny (1.1) zdolność, umiejętność, talent (1.2) zainteresowanie, skłonność (1.3) wygięcie, nagięcie przymiotnik (2.1) zgięty, wygięty (2.2) nieuczciwy, skorumpowany, przestępca (2.3) homoseksualny
(3.1) (3.2)
(1.1) He had a strong bent for music. → Miał duży talent muzyczny.
(1.1-2) bent for / doing
bend bend, bending unbending, bendable
(1.1-2) Zazwyczaj używane w liczbie pojedynczej.
bent ()
(1.1)
bent ()
rzeczownik (1.1) tama
bent ()
,
przysłówek (1.1) wewnątrz
(1.1) benn, belül
(1.1) kinn, kint, kívül
benti