stan wyjątkowy () , ,
fraza rzeczownikowa, rodzaj męskorzeczowy (1.1) ograniczenie swobód i praw obywateli na skutek wewnętrznych zagrożeń państwa;
(1.1)
(1.1) Stan wyjątkowy jest konsekwencją zawieszenia mocy porządku prawnego. (…) To, co w normalnej sytuacji obowiązywania prawa pozostaje poza systemem prawa, na zewnątrz, w stanie wyjątkowym zostaje czasowo w jego obręb włączone. (1.1) Wskazuje się, że stan wyjątkowy to przejściowa sytuacja, w której instytucje państwowe są postawione w zagrożonej pozycji, przez co czują się upoważnione do derogacji, czyli zawieszenia pewnych zasad, co wiąże się z ograniczeniem praw i wolności człowieka.
(1.1) stan nadzwyczajny
angielski: (1.1) state of emergency baskijski: (1.1) salbuespen egoera bułgarski: (1.1) извънредно положение francuski: (1.1) état d'exception hiszpański: (1.1) estado de excepción , estado de alarma niemiecki: (1.1) Ausnahmezustand , Notstand rosyjski: (1.1) чрезвычайное положение węgierski: (1.1) szükségállapot