__TOC__ obduktion ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) obdukcja, autopsja, sekcja zwłok
(1.1) en obduktion, obduktionen, obduktioner, obduktionerne
(1.1) En hastig obduktion bekræftede, at ofret var blevet kvalt. → Pospieszna obdukcja potwierdziła, że ofiara została uduszona.
(1.1) autopsi
obducent obducere
obduktion ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) autopsja, sekcja zwłok
(1.1) en obduktion, obduktionen, obduktioner, obduktionerna