otrok ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) (także ) chłopiec, młodzieniec niepełnoletni (1.2) (także ) chłop, sługa, najemnik (1.3) ktoś ciężko pracujący i przy tym wykorzystywany
(1.1-2) m III
(1.3) Co myślicie, że bedym fórt otrokym? → Co sądzicie, że będę ciągle wykorzystywany?
(1.1) młokos
(1.3) obibok
(1.1) (1.2) (1.3)
otrok ()
rzeczownik, rodzaj męski żywotny (1.1) niewolnik
(1.1)
otroctví , otrokyně , otrokářství
sztuczne wznowienie starosłowiańskiego słowa (jednak o niejasnym wcześniejszym pochodzeniu) w znaczeniu „niewolnik”Andrzej Bańkowski, Słownik etymologiczny języka polskiego, t. II, Warszawa 2000, s. 466, od prasłowiańskiego *otrokъ
otrok ()
rzeczownik, rodzaj męski żywotny (1.1) niewolnik
(1.1) rab
otrokár , otrokárstvo , otrockosť otrokyňa otrocký, otrokársky otrocky
otrok ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) dziecko
(1.1) nezaželen otrok → niechciane dziecko • izbrati otroku ime → wybrać imię dla dziecka / wybrać dziecku imię
otroštvo otroški, neotroški, polotroški