śruba ()

, ,

rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) pręt metalowy, zakończony łbem z jednej strony, a z drugiej gwintem, umożliwiającym zakręcanie lub odkręcanie; (1.2) urządzenie napędowe statku wodnego; (1.3) w piłce ręcznej: strzał wykonany z obrotuDanuta Buttler, O wzajemnym oddziaływaniu terminologii i słownictwa ogólnego. Terminologizacja wyrazów potocznych, „Poradnik Językowy” nr 2/1979, s. 64. (1.4) w skokach do wody: skok z obrotem wzdłuż pionowej osi ciała

(1.1-4)

(1.1) Trzeba dokręcić tę śrubę, bo drzwiczki od piekarnika wylatują. (1.2) Śruba jest jedną z najważniejszych części statku. (1.3) Kowalski strzelił do bramki ze śruby.

(1.1)

(1.1) gwint, łeb, trzpień, gniazdo (1.2) łopata

śrubowanie , wyśrubowanie , śrubsztak śrubka , śrubeczka śrubować , wyśrubować śrubowy śrubowo

przykręcić śrubę / dokręcić śrubę

(1.1) Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 136.; źródłosłów dla

(1.1)

albański: (1.1) vidhë angielski: (1.1) bolt; (1.2) propeller; (1.4) twister baskijski: (1.1) torloju białoruski: (1.1) шруба ; (1.2) вінт bułgarski: (1.1) болт czeski: (1.1) šroub duński: (1.1) bolt esperanto: (1.1) ŝraŭbo; (1.2) ŝipŝraŭbo estoński: (1.1) polt; (1.2) kruvi, sõukruvi; (1.3) vint fiński: (1.1) ruuvi; (1.2) potkuri francuski: (1.1) vis galicyjski: (1.1) parafuso ; (1.2) hélice hiszpański: (1.1) tornillo , perno ; (1.2) hélice ; (1.4) tirabuzón kaszubski: (1.1) szruwa kazachski: (1.1) бұран; (1.2) бұранда niemiecki: (1.1) Schraube ; (1.2) Schraube ; (1.4) Schraube nowogrecki: (1.1) βίδα , κοχλίας ; (1.2) έλικας ; (1.4) περιστροφή nowopruski: (1.1) wērbin portugalski: (1.1) parafuso ; (1.2) hélice rosyjski: (1.1) болт ; (1.2) винт słowacki: (1.1) skrutka szwedzki: (1.1) skruv , bult ; (1.2) propeller ; (1.3) skruv ; (1.4) skruv ukraiński: (1.1) шуруп , ґвинт wilamowski: (1.1) śrau , śraoj ; (1.2) śrau , śraoj ; (1.4) śrau , śraoj