dowodzić () , ,
czasownik przechodni niedokonany ( brak) (1.1) kierować i wydawać rozkazy jakiejś grupie czasownik przechodni niedokonany ( dowieść) (2.1) przeprowadzać dowód (2.2) stanowić dowód
(1.1-2.2)
(1.1) Siły polskie dowodzą siłami wojsk wielonarodowościowych, których liczbę szacuje się na 9,5 tys. żołnierzy. (2.1) Nauczyciel dowodził prawdziwości twierdzenia Pitagorasa. (2.2) Zgromadzone dane nie dowodzą postawionej tezy.
(1.1) dowódca , dowództwo , dowodzenie przewodzić dowódczy (2.1-2) dowód , dowodzik , dowodzenie dowieść dowodnie
angielski: (1.1) lead, command; (2.1) prove, show arabski: (1.1) برهن (2.1) ;رأس białoruski: (1.1) камандаваць, кіраваць; (2.1) даказваць, даводзіць duński: (1.1) lede; (2.1) bevise; (2.2) bevise esperanto: (1.1) komandi; (2.1) pruvi francuski: (2.1) prouver polski język migowy: rosyjski: (1.1) командовать, быть главным rumuński: (2.1) dovedi szwedzki: (1.1) anföra włoski: (1.1) comandare; (2.1) comprovare