__TOC__ reek ()
, ,
rzeczownik niepoliczalny (1.1) odór, smród, wyziew (1.2) dym czasownik nieprzechodni (2.1) cuchnąć, śmierdzieć (2.2) cuchnąć (przywodzić na myśl coś nieprzyjemnego) (2.3) dymić
(1.1-2) reek; (2.1-3) reek, reeked, reeked, reeks, reeking
(2.1) The yard reeked of wet straw and horse manure. → Podwórze cuchnęło mokrą słomą i końskim obornikiem.
(2.1-2) reek of
reeky
(1.1-2) , reke < < (2.1-3) < <
reek ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) dym