instinkt ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) instynkt
(1.1)
instinkt ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) instynkt (1.2) instynkt
(1.1) et instinkt, instinktet, instinkter, instinkterne
(1.1) Den yngre generation prioriterer karrieren over det dyriske instinkt om at formere sig og det sætter en stopper for udviklingen i fødselstallet. → Młodsze pokolenie przedkłada karierę nad pierwotny instynkt rozrodczy, co spowalnia wzrost wskaźnika urodzeń.
(1) instinkt for • instinkt om/for at +
instinktiv
instinkt ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) instynkt
(1.1) Som om vi var i besittelse av et slags ktonisk instinkt, noe dypt i oss som må føre våre døde ned mot den jord vi har kommet fra. → Tak jakbyśmy posiadali jakiś rodzaj chtonicznego instynktu, coś głęboko w nas każe nam sprowadzać naszych zmarłych w dół, ku ziemi, z której się wywodzimy.
instinkt ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) instynkt
instinkt ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) instynkt
instinktiven instinktivno
instinkt ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) instynkt