__TOC__ ort ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) srebrny pieniądz europejski będący w obiegu w XVI–XVIII wieku; (1.2) typ poziomego chodnika w górnictwie;
(1.1-2)
(1.1) Słowo ort w języku staroniemieckim na obszarach Nadrenii, północnych Niemiec i Skandynawii oznaczało czwartą część jakiejś całości, a w obiegu pieniężnym ćwierć talara.
(1.1) ćwierćtalar
(1.1) moneta, srebrnik (1.2) chodnik
(1.1)
niemiecki: (1.1) Ort
ort ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) miejscowośćSvensk ordbok, hasło "ort" (1.2) okolica (1.3) miejsce (1.4) pozycja (np. geograficzna) (1.5) wyrobisko
(1) en ort, orten; orter, orterna
(1.2) trakt, omnejd (1.3) plats, ställe (1.4) position
(1.1) by, köping, stad
złożenie rzeczownikowe ortnamn, ortbrytning, ortdrivare, ortlinje • badort, bestämmelseort, dagort, födelseort, förort, tillflyktsort, turistort, tätort, vistelseort fraza przysłówkowa på ort och ställe
(1.5)