huba ()
,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) , grzyb pasożytniczy, rosnący na drzewach, mający zwykle stwardniały owocnik (1.2) zakładka na odzieży, fałda, fałdJan Łoś, Drobiazgi, „Język Polski” nr 6/1913, s. 189. (1.3) każdy niejadalny grzybHalina Kurek, Słownictwo gwarowe w epoce globalizacji, w: Historia języka, dialektologia, onomastyka w nowych kontekstach interpretacyjnych pod red. Renaty Przybylskiej, Macieja Raka, Agaty Kwaśnickiej-Janowicz, Wydawnictwo UJ, Kraków 2018, s. 206.
(1.1)
(1.1) żagiew
(1.1) pasożyt, grzyb (1.3) grzyb
Huby hubka
(1.1,3) → grzyb, gąbka (> ), etymologicznie tożsame z
(1.2) Wyraz pojawia się w jednym tylko tekście i nie jest pewne, czy pochodzi on z języka polskiego (jest on określony jako „słowiański”).
angielski: (1.1) polypore bułgarski: (1.1) праханова гъба czeski: (1.1) choroš francuski: (1.1) polypore szwedzki: (1.1) ticka ukraiński: (1.1) трутови́к
huba ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) pysk zwierzęcia (1.2) gęba, pysk, morda (usta)
(1.1)
být od huby • držet hubu • huba jí jede • nemít co dát do huby • neumět hubu otevřít • líná huba holé neštěstí • mít dobrou hubu • mít hubu dokořán • mluvit na půl huby • nevidět si do huby • stát s otevřenou hubou • sušit hubu • utrhovat si od huby
huba ()
,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) ustahttps://iecor.clld.org/languages/sorbianupper
huba ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) grzyb
hubár , hubárka hubový, hubársky
huba ()
rzeczownik (1.1) miłość
huba ()
przymiotnik (1.1) zły
huba ()
czasownik (1.1) śpiewać