bungalow

bungalow ()

, , ,

rzeczownik, rodzaj męski lub nijaki (1.1) jednokondygnacyjny, podmiejski dom mieszkalny, z werandami;

(1.1) lub

(1.1) Z dumą pokazywał grubym palcem długą listę atrakcji, jakie czekały na gości, którzy mieli szczęście znaleźć miejsce w jego bungalowach. (1.1) Idą w stronę bungalowu, przed którym na werandzie buja się w hamaku Eryk. (1.1) Tego dnia szczególnie źle się czuł i nawet godziny, które zwykle poświęcał na wędrówkę w głąb puszczy – od jedenastej do trzeciej – po raz pierwszy spędził w bungalowie.

dopuszcza się także wymowę zgodną z angielską, chociaż słowniki jej nie podają

angielski: (1.1) bungalow baskijski: (1.1) bungalow interlingua: (1.1) bungalow karpatorusiński: (1.1) бунґалов marathi: (1.1) बंगला niemiecki: (1.1) Bungalow ukraiński: (1.1) бу́нгало węgierski: (1.1) bungaló

bungalow ()

rzeczownik (1.1) dom parterowy, bungalow

(1.1) bungalow; bungalows

(1.1) (bangalā),

bungalow ()

rzeczownik (1.1) bungalow

bungalow ()

rzeczownik (1.1) dom parterowy, bungalow