konkubina ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) kobieta żyjąca z mężczyzną bez zawarcia związku małżeńskiego (1.2) nałożnica
(1.1-2)
(1.1) Kiedy Krzysztof D. powiedział, że nie ma pieniędzy, dostał dwa ciosy w twarz. Wtedy jego konkubina, która też była w mieszkaniu, zadzwoniła na policję. (1.2) Dawid, król Izraela, miał kilka żon i wiele konkubin. (1.2) Często więc mężczyźni w Chinach brali konkubiny dla własnej przyjemności (…)Iwona Grabowska-Lipińska, Dylematy przeszłości i współczesności, 1993, s. 17.. (1.2) Syn i następca cesarza polecił podobno pochować razem z ojcem wszystkie jego konkubiny„Polityka”, nr 9-18, s. 125..
(1.1) nieślubna
(1.1) partnerka
konkubinat konkubent , konkubin konkubinacki
angielski: (1.1) cohabitant, common-law wife; (1.2) concubine, mistress baskijski: (1.1) ohaide chiński standardowy: (1.2) 姬妾 (jīqiè), 小太太 (xiǎotàitai), 小老婆 (xiǎolǎopó), 簉室 (zàoshì) chorwacki: (1.1) konkubina czeski: (1.2) konkubina duński: (1.2) konkubine farerski: (1.1) frilla francuski: (1.1) concubine hiszpański: (1.1) concubina niemiecki: (1.1) Konkubine nowogrecki: (1.1) παλλακή portugalski: (1.1) concubina , amásia słowacki: (1.1) súložnica słoweński: (1.2) konkubina , priležnica tuvalu: (1.1) avaga fakasalasala, avaga fakaopoopo, avaga fakapouliuli włoski: (1.1) concubina
konkubina ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) konkubina
konkubina ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) nałożnica
(1.1)
konkubina ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) konkubina, kochanka, nałożnica
konkubinat