imam ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) uczony duchowny muzułmański, przywódca religijny;
(2.1) 1. od: imać
(1.1) (2.1)
(2.1) Odkąd straciłem etat, imam się każdej drobnej roboty.
(1.1) duchowny
(1.1) (imām) → ‘idący na czele, przywódca’
angielski: (1.1) imam arabski: (1.1) إمام azerski: (1.1) imam baskijski: (1.1) imam białoruski: (1.1) імам bułgarski: (1.1) имам chiński standardowy: (1.1) 阿訇 estoński: (1.1) imaam francuski: (1.1) imam giliański: (1.1) امام hiszpański: (1.1) imán kataloński: (1.1) imam kurmandżi: (1.1) îmam niemiecki: (1.1) Imam portugalski: (1.1) imame, imamo, imã, imam rosyjski: (1.1) имам szwedzki: (1.1) imam ukraiński: (1.1) імам węgierski: (1.1) imám
imam ()
rzeczownik (1.1) imam
(1.1) imam; imams
(1.1)
imam ()
rzeczownik (1.1) imam
imam ()
rzeczownik (1.1) imam
imam ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) imam
(1.1) imam; imams
imam ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) imam
(1.1) imam; imams
(1.1)
imam ()
(1.1) 1. os. lp. czasu teraźniejszego od imeti
(1.1) Imam dva psa. → Mam dwa psy.
imam ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) imam
(1.1) en imam, imamen, imamer, imamerna