wstręt ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) intensywne uczucie niechęci, odraza; (1.2) przeszkoda lub trudność
(1.1-2)
(1.1) Postępowanie polityków wywołuje we mnie wstręt. (1.1) Rozejrzał się po pomieszczeniu i ze wstrętem wzdrygnął się, gdy dostrzegł biegnącego wzdłuż ściany karalucha.
(1.1) wstręt do +
(1.1) mieć / czuć / odczuwać / wywoływać / budzić wstręt • napawać wstrętem • jadłowstręt • światłowstręt • wodowstręt
(1.1) obrzydzenie, awersja
wstręciuch , wstręciucha wstręcik wstręcizna wstrętny wstrętnie
czynić wstręty • robić wstręty
angielski: (1.1) disgust baskijski: (1.1) higuin, nazka białoruski: (1.1) агіда duński: (1.1) væmmelse esperanto: (1.1) abomeno francuski: (1.1) dégoût hiszpański: (1.1) asco , repugnancia koreański: (1.1) 혐오 niemiecki: (1.1) Ekel rosyjski: (1.1) отвращение sycylijski: (1.1) schifu, schifìu, ribbrezzu, ripugnanza szwedzki: (1.1) aversion włoski: (1.1) disgusto