wróżbiarz ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) człowiek przepowiadający przyszłość
(1.1)
(1.1) Lecz obok, tych przodowników religji i oświaty, tuż obok, w jednej z takich samych brudnych, cuchnących izb, mieszkają i działają czarownicy, wróżbiarze i wiedźmy... tu też, gdzieś w pobliżu gnieździ się prastare pogaństwoFerdynand Ossendowski, Cień ponurego Wschodu (wyd. ok. 1923). (1.1) Zajmował się różnymi procederami, był sutenerem, fałszerzem pieniędzy, wróżbiarzem, magikiem i złodziejem, a zacierał za sobą ślady tak biegle, że policja karać go mogła co najwyżej za zuchwalstwoWładysław Kopaliński, Trzeci kot w worku czyli rozmaitość świata, Warszawa, Krajowa Agencja Wydawnicza, 1982, s. 85.
(1.1) wróż, wróżbita; wieszczbiarz;
wróżbiarstwo , wróż , wróżbita , wróżba , wróżebność , wróżka , wróżbitka , wróżenie wróżbiarka powróżyć , wróżyć , wywróżyć wróżebny, wróżbiarski wróżbiarsko
angielski: (1.1) diviner, foreteller, fortune teller, fortuneteller, soothsayer białoruski: (1.1) варажбіт (varažbìt) estoński: (1.1) ennustaja francuski: (1.1) devin , voyant hiszpański: (1.1) devino interlingua: (1.1) divino, cartomante łaciński: (1.1) hariolus niderlandzki: (1.1) wichelaar , waarzegger niemiecki: (1.1) Wahrsager portugalski: (1.1) cartomante rosyjski: (1.1) ворожей (vorožej), гадальщик (gadalʹŝik), гадатель (gadatelʹ) turecki: (1.1) falcı, kâhin ukraiński: (1.1) ворожбит (vorožbit) węgierski: (1.1) jós włoski: (1.1) divinatore , indovino , cartomante