zbieg ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) ktoś, kto uciekł, zbiegł rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (2.1) miejsce styku, zbliżenia się (np. żył wodnych, żył kruszcowych w skale, tras kolejowych, drogowych) (2.2) nagromadzenie się elementów, np. zdarzeń (2.3) coś, czego jest nadto, za dużo, reszta (2.4) brzeg piaszczystej naspy przykrytej wodą
(1.1) (2.1-4)
(1.1) Trwa obława na zbiegów, którzy przyczynili się do śmierci dwunastu osób. (1.1) Tułaczem i zbiegiem będziesz na ziemi!Księga Rodzaju 4,12, Biblia Tysiąclecia Online, Poznań 2003 (tłum. Czesław Jakubiec). (2.1) Toruń leży w pobliżu zbiegu dwóch rzek: Drwęcy i Wisły.
(2.1) zbieg ulic (2.2) zbieg nieszczęść / przypadków
(1.1) zbiegły, uciekinier, dezerter, zbieglec, zbieglca, zbiegca, zbiegun (2.1) styk, spływ (2.2) nagromadzenie (2.3) nadmiar
zbiegostwo , zbiegły , zbiegowisko , zbieżność , zbiegnięcie , ubieganie zbiegać , zbiec , zbiegnąć zbieżny, zbiegły zbieżnie
zbieg okoliczności
angielski: (1.1) fugitive, escapee, escaped prisoner, run-away; (2.1) confluence baskijski: (1.1) iheslari białoruski: (1.1) беглы , уцякач hiszpański: (1.1) fugitivo , prófugo ; (2.1) confluencia ; (2.2) cúmulo , coincidencia niemiecki: (1.1) Flüchtling , Ausreißer rosyjski: (1.1) беглец ; (2.1) слияние szwedzki: (1.1) rymmare turecki: (1.1) firari, kaçkın; (2.1) kavşak; (2.2) birleşme włoski: (1.1) evaso , fuggiasco ; (2.1) convergenza , incontro