nora ()
,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) podziemne schronienie zwierząt (1.2) obskurne, podejrzane, zaniedbane mieszkanie lub lokal
(1.1-2)
(1.1) Zimorodki gniazdują w norze wygrzebanej w urwisku. (1.1) Pod starym dębem zauważyliśmy lisią norę. (1.2) Gdzie ja mam gości zapraszać? Do tej nory?
(1.1) jama
nornica , nornik , norowiec norka
→ 'jama, dziura (w ziemi), zagłębienie' < → 'zanurzać się, pogrążać się' , ,
angielski: (1.1) burrow białoruski: (1.1) нара ; (1.2) нара czeski: (1.1) nora ; (1.2) pelech francuski: (1.1) terrier jidysz: (1.1) לאָך (loch), נאָרע (nore) litewski: (1.1) ola niderlandzki: (1.1) hol niemiecki: (1.1) Höhle , Bau , Loch ; (1.2) Loch norweski (bokmål): (1.1) hule nowogrecki: (1.1) φωλιά ; (1.2) αχούρι rosyjski: (1.1) нора ; (1.2) нора szwedzki: (1.1) bo , kula ukraiński: (1.1) нора ; (1.2) нора wilamowski: (1.1) łöch , łöh ; (1.2) łöch , łöh włoski: (1.1) covo , tana
nora ()
przysłówek (1.1) dokąd
(1.1) Nora zoazte? → Dokąd idziecie? (1.1) Ez dakigu nondik gatozen, ezta nora goazen ere. → Nie wiemy skąd pochodzimy ani dokąd zmierzamy.
nora ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) nora
(1.1)
nora ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) synowa
nora ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) synowa
(1.1) nora; nores
(1.1) jove
(1.1) zobacz też: Indeks:Kataloński - Rodzina
nora ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) noria
(1.1)
nora ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) synowa