konsonans () , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) rym niedokładny, polegający tylko na współbrzmieniu spółgłosek po ostatniej akcentowanej samogłosce (np. grabarz — grabież, pacierz — chociaż) (1.2) harmonijne współbrzmienie dźwięków różnej wysokości;
(1.1-2)
(1.2) W obrębie jednej oktawy pryma, kwarta, kwinta i oktawa są konsonansami doskonałymi, zaś tercja i seksta nazywane są konsonansami niedoskonałymi.
(1.2) konsonans doskonały • konsonans niedoskonały
(1.1) asonans (1.2) dysonans
(1.1) rym
(1.1-2) → razem brzmiący
angielski: (1.1) consonance; (1.2) consonance baskijski: (1.1) kontsonantzia; (1.2) kontsonantzia białoruski: (1.1) кансананс ; (1.2) кансананс hiszpański: (1.1) consonancia ; (1.2) consonancia kaszubski: (1.1) kònsonans , kònzonans ; (1.2) kònsonans , kònzonans , zezwãk węgierski: (1.2) konszonancia
(1.1-2)