βουνό ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) góra (duże wzniesienie terenu) (1.2) góra (sterta czegoś)
(1.1-2) N38
(1.1) Ο Μύτικας είναι το ψηλότερο βουνό της Ελλάδας → Mitikas to najwyższa góra w Grecji.
(1.1) όρος
(1.1) πεδιάδα
αγριόβουνο , βουνοκορφή , βουνοπλαγιά , ξεροβούνι , παγόβουνο βουναλάκι βουνίσιος
η τρέλα δεν πάει στα βουνά → ( szaleństwo nie idzie do góry — więc tylko ludzi mogą poszaleć) μαθημένα τα βουνά στα χιόνια → ( góry są przyzwyczajone do śniegu) παίρνω τα βουνά → opuszczać środowiska i iść gdzieś aby osamotnić lub żyć jako partyzant ( wezmę - idę do góry) τύχη βουνό → wielka szczęść ( szczęść góra) μόνο βουνό με βουνό δε σμίγει → ( tylko góra z górą nie spotka się) (όταν) αν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό πάει το βουνό στον Μωάμεθ → nie przyszła góra do Mahometa, Mahomet przyszedł do góry
→ wzgórze, pagórek