panowanie () , ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) władza (1.2) okres władzy danego monarchy
(1.1-2)
(1.1) Według Platona Atlantyda była ogromną wyspą (większą niż Libia i Azja razem wzięte) na Oceanie Atlantyckim, lecz jej panowanie rozciągało się poza Słupy Herkulesa na obszar śródziemnomorski aż po Egipt i Etrurię (w Italii). (1.2) Było to w dwunastym roku panowania Nabuchodonozora, który królował nad Asyrią w wielkim mieście NiniwieKsięga Judyty 1,1, Biblia Tysiąclecia Online, Poznań 2003 (tłum. Stanisław Grzybek).
(1.1) dostać się pod panowanie + (1.2) za panowania + • pod panowaniem +
(1.1) umocnić panowanie
panować, opanować panicz , pan , pani , państwo Pański, opanowany tracić panowanie nad sobą / stracić panowanie nad sobą • panowanie towarzystwa nie lubi
angielski: (1.1) dominion; (1.2) reign arabski: (1.1) ملك, سيطرة duński: (1.1) herredømme francuski: (1.1) souveraineté hiszpański: (1.1) poder ; (1.2) mandato , gobierno rosyjski: (1.2) правление , царствование słowacki: (1.2) panovanie szwedzki: (1.1) regering , herravälde , välde , makt ; (1.2) regeringstid ukraiński: (1.2) царювання