anda ()
spójnik (1.1) kiedyTomasz Klimkowski, Dziedzictwo greckie w języku rumuńskim i arumuńskim, „Balcanica Posnaniensia. Acta et studia”, XIX, Poznań 2012, Wydawnictwo Instytutu Historii UAM, s. 23.
anda ()
czasownik (1.1) oddychać (1.2) (o wietrze) lekko wiać
anda ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) nosze
(2.1) (2.2)
(1.1) andas
(1.1)
andas
ponieważ wyraz zaczyna się samogłoską „a” i akcent pada na pierwszą sylabę, w liczbie pojedynczej należy stosować rodzajniki rodzaju męskiego (el – określony; un – nieokreślony) zamiast żeńskiego; zobacz też: águila, arte, agua
anda ()
czasownik (1.1) oddychać (1.2) wzdychać
(1.1) anda að sér • anda frá sér • anda út
andardráttur , andi
anda ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) oddech (1.2) duch (istota, esencja)
(1.1-2) en anda, andan;
(1.2) samhällsanda
andning