σούρουπο ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) zmierzch, zmrok
(1.1) N41: σούρουπου; σούρουπα, σούρουπων
(1.1) Μετά τις εφτά, από το σούρουπο και ύστερα, όταν έπεφτε το σκοτάδι, όλοι εκείνοι οι δρόμοι γέμιζαν σιωπή και ησυχία. → Po (godzinie) siódmej, od zmierzchu i później, kiedy zapadała ciemność, wszystkie tamte ulice wypełniały się ciszą i spokojem.Κώστας Μουρσελάς, Βαμμένα κόκκινα μαλλιά, Εκδόσεις «Κέδρος», 1989, σ. 263
(1.1) δειλινό, λυκόφως, σύθαμπο
σουρουπώνει σουρούπωμα σούρουπα