__TOC__ ende ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) koniec (1.2) pupa czasownik (2.1) kończyć (2.2) kończyć się
(1) en ende, enden, ender, enderne (2) at ende, ender, endte, endt
(2.1) Du ender i galgen, hvis du ikke holder op med det! → Skończysz na szubienicy, jeśli nie przestaniesz! (2.2) Danske navneformer ender tit med -e. → Duńskie bezokoliczniki często kończą się na -e.
(1.2) røv , numse , bagdel (2.2) ophøre, standse, slutte, stoppe
endelig endelig
ende ()
(1.1) forma odmieniona 1. od enden (1.2) (Imperativ) od enden
(1.1-2)
ende ()
rzeczownik (1.1) koniec