brzytwa ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) ostry nóż do usuwania zarostu; (1.2) człowiek bardzo wymagający wobec innych, surowy (1.3) człowiek posiadający ogromną wiedzę z jakiejś dziedziny (1.4) karta do grySłowniczek gwary więziennej, „Język Polski” nr 10/1913, s. 297.
(1.1-3)
(1.1) Adam goli się brzytwą.
(1.2) piła
ostry jak brzytwa • spuścić po brzytwie • przysłowia: jednemu szydła golą, a drugiemu brzytwy nie chcąJan Tokarski, A ileż to kłopotu… ze spójnikiem „a”, „Poradnik Językowy” nr 2/1951, s. 13. • tonący brzytwy się chwyta
(1.1) (1.2-3) poprzez skojarzenie z ostrością
Pojawiająca się czasem forma „ta ” jest niepoprawnaAndrzej Markowski, Jak dobrze mówić i pisać po polsku, Warszawa 2000..
angielski: (1.1) straight razor arabski: (1.1) موسى białoruski: (1.1) брытва czeski: (1.1) břitva duński: (1.1) ragekniv , barberkniv esperanto: (1.1) razilo estoński: (1.1) habemenuga fiński: (1.1) partaveitsi francuski: (1.1) coupe-choux , rasoir à manche hiszpański: (1.1) navaja barbera , navaja de afeitar japoński: (1.1) 剃刀 (かみそり, kamisori) kazachski: (1.1) ұстара litewski: (1.1) skustuvas łaciński: (1.1) novacula niemiecki: (1.1) Rasiermesser nowogrecki: (1.1) ξυράφι κουρέα portugalski: (1.1) navalha rosyjski: (1.1) (опасная) бритва rumuński: (1.1) brici sanskryt: (1.1) क्षौरी, क्षुर, क्षुरिका słowacki: (1.1) britva szwedzki: (1.1) rakkniv turecki: (1.1) ustura tuvalu: (1.1) kauˈvele ukraiński: (1.1) бритва wepski: (1.1) bardveič wilamowski: (1.1) siamasser , šāmasser , siynmaoser