bestemmelse ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) przepis, rozporządzenie (1.2) ustalenie (1.3) przeznaczenie
(1) en bestemmelse, bestemmelsen, bestemmelser, bestemmelserne
(1.2) Bestemmelse af dødsårsagen var i dette tilfælde umulig. → Ustalenie przyczyny śmierci było w tym przypadku niemożliwe. (1.3) Brug maskinen efter dens bestemmelse, ellers mister du garantien. → Używaj maszyny zgodnie z jej przeznaczeniem, bo inaczej stracisz gwarancję.
(1.1) at træffe/overtræde en bestemmelse
bestemme bestemt bestemt bestemt