redouter ()
czasownik przechodni (1.1) bać się, obawiać się
(1.1) redout|er, (avoir) redouté;
(1.1) Il redoutait l’austérité républicaine de son patron. → Bał się republikańskiej surowości swojego szefa. (Émile Zola: Les Mystères de Marseille)
redouter (q., qc.) → bać się kogoś / czegoś redouter de + infinitif → bać się czegoś (czynności) redouter que + subjonctif → bać się, że…
(1.1) craindre, appréhender, trembler, avoir peur
(1.1) attendre, espérer
redoutable