dzikus ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osobnik niecywilizowany (1.2) osoba zachowująca się prymitywnie i grubiańsko (1.3) osoba nieśmiała, mająca trudności w relacjach rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (2.1) nieoswojone zwierzę
(1.1-3) (2.1)
(1.1) Opaliło nas słońce, staliśmy się dzikusami, pijemy wielkimi haustami nieskażoną pierwotność lasuArkady Fiedler, Kanada pachnąca żywicą, wyd. 1946.. (1.3) Aga poszła zapytać dzikusa pod oknem, dlaczego nie tańczy.
(1.1) banda dzikusów (1.2) banda / gromada dzikusów
(1.1) barbarzyńca, dziecko natury, dziki, jaskiniowiec, troglodyta (1.2) dewastator, nieokrzesaniec, prymityw (1.3) odludek, samotnik; borsuk, dzik
dzik , dziczyzna , dziki , dzicz , dzikość dzikusek dzikuska dziczeć , zdziczeć dziki dziko
angielski: (1.1) savage, barbarian, wild man, loner bułgarski: (1.1) дивак esperanto: (1.1) sovaĝulo, barbaro, primitivulo; (1.2) sovaĝulo, barbaro kaszubski: (1.1) dzëkùs rosyjski: (1.1) дикарь ; (1.2) дикарь