bracketing ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) technika polegająca na fotografowaniu tego samego kadru z lekko zmienionymi parametrami ekspozycji – od niedoświetlenia do prześwietlenia, czasem także z różną ostrością lub balansem bieli
(1.1)
(1.1) Współczesne lustrzanki dysponują automatycznymi funkcjami bracketingu i potrafią wykonywać całe serie ekspozycji o czasach naświetlania dłuższych i krótszych od tego wyznaczonego automatycznie. (z Internetu)
(1.1) autobracketing
bracket
zobacz też: Indeks:Polski - Fotografia
angielski: (1.1) bracketing