Hugo ()
,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna (1.1) ;
(1.1)
(1.1)
Hugolin Hugonek
→ rozum, taktJan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 244. źródłosłów nazwisk Hugo i Hugonet
(1.1)
angielski: (1.1) Hugo francuski: (1.1) Hugues niemiecki: (1.1) Hugo słowacki: (1.1) Hugo węgierski: (1.1) Hugó włoski: (1.1) Ugo
Hugo ()
rzeczownik, nazwa własna (1.1) Hugo, Hugon
Hugo ()
rzeczownik, rodzaj męski żywotny, nazwa własna (1.1) Hugo, Hugon
Hugo ()
rzeczownik, rodzaj męski, nazwa własna (1.1)
(1.1)
Hugo ()
rzeczownik, rodzaj męski, nazwa własna (1.1) Hugo, Hugon
Hugo ()
rzeczownik, rodzaj męski, nazwa własna (1.1)
(1.1) Dostęp 01.05.2026.
(1.1) zobacz też: Indeks:Niemiecki - Imiona męskie
Hugo ()
rzeczownik, rodzaj męski, nazwa własna (1.1) Hugo, Hugon
Hugo ()
rzeczownik, rodzaj męski żywotny, nazwa własna (1.1) Hugo, Hugon
Hugo ()
rzeczownik, rodzaj wspólny, nazwa własna (1.1) Statistiska centralbyrån Hugo, Hugon
(1.1) zobacz też: Indeks:Szwedzki - Imiona męskie