__TOC__ haro ()
rzeczownik nieżywotny (1.1) wrzawa, hałas, zgiełk
(1.1) zarata, zalaparta
harotsu
haro ()
rzeczownik (1.1) włos
(1.1)
(1.1) Eble tio estas haro de la murdinto. → Być może to jest włos mordercy. (1.1) Ŝi kombas al si la harojn per arĝenta kombilo. → Ona czesze sobie włosy srebrnym grzebieniem.
hararo, harego senhara de zorgoj, ne de jaroj, blankiĝas la haroj • havi pli da ŝuldoj en la urbo, ol da haroj en la barbo • karesi kontraŭ la haroj • la haroj disstariĝas • la haroj streĉiĝas • lupo ŝanĝas la harojn, sed ne la farojn • perdinta la kapon pri haroj ne ploras • pli tiras virina haro, ol ĉevala paro • ricevi grizan haron, ne vidinte altaron • se haroj ne mankus, oni kalvon ne havus • virino havas haron longan kaj saĝon mallongan