fauxbourdon ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) technika kompozytorska, powstała w szkole burgundzkiej, oparta na równoległym prowadzeniu trzech głosów, w której do najniższego (cantus firmus) dopisywano dwa wyższe: środkowy o tercję wyżej i najwyższego o sekstę wyżej;
(1.1)
(1.1) Magnificat Mikołaja z Radomia jest jednym z niewielu zachowanych do dzisiaj utworów z fauxbourdonem. (1.1) Na początku i końcu fragmentów zawierających fauxbourdon wykorzystywano inne współbrzmienia: głos środkowy był budowany o kwintę czystą, a najwyższy o oktawę czystą wyżej w stosunku do cantus firmus.
fauxbourdonowy
(1.1) , od (fałszywy + bourdon)
(1.1) nota contra notam
angielski: (1.1) fauxbourdon niderlandzki: (1.1) fauxbourdon niemiecki: (1.1) Fauxbourdon