__TOC__ harm ()
rzeczownik (1.1) krzywda (1.2) szkoda czasownik (2.1) krzywdzić, robić krzywdę (2.2) szkodzić
harmful, harmless harmlessness harmlessly, harmfully
harm ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) oburzenie, złość, uraza, gorycz z powodu doznanej szkody (1.2) szkoda, nieszczęście doznane od kogoś
(1) en harm, harmen;
(1.1) vrede, förargelse, ilska, förbittring, indignation, förtrytelse, förtret, upprördhet, irritation
(1.1) harma, harmas (1.1) harmfull, harmfylld, harmlig, harmlös, harmsen