tchórzyć () ,
czasownik (1.1) nie wykazywać się odwagą, bać się wykonania czegoś (1.2) puszczać smród, śmierdzieć
(1.1)
(1.1) Nie kochał nigdy nikogo, ale nie dlatego, że nie było po temu sposobności, tylko dlatego, że tchórzył. (Jarosław Iwaszkiewicz Panny z Wilka) (1.2) Piękny z pojźrzenia, ale sprośnie tchórzy. (Mateusz Cygański Myślistwo ptasze)Mateusz Cygański Myślistwo ptasze [w:] O myślistwie, koniach i psach łowczych, Kraków 1584, s. 232
tchórzyć przed kimś / przed czymś • tchórzyć na widok kogoś / czegoś
(1.1) być wiatrem podszytym, mieć pietra, bać się (1.2) pierdzieć, popierdywać, puszczać bąki, puszczać wiatry, smrodzić
(1.1) być odważnym (1.2) pachnieć
tchórzenie , tchórz, tchórzofretka, tchórzostwo, tchórzliwość stchórzyć tchórzliwy tchórzliwie
Marian Chmielowiec, Czasowniki zwierzęce. Przyczynek do obrazowości języka, „Język Polski” nr 3/1931, s. 88.
arabski: (1.1) جبن