niemieć

niemieć () , ,

czasownik nieprzechodni niedokonany ( oniemieć) (1.1) tracić mowę, umiejętność wysłowienia się

(1.1)

(1.1) W dzieciństwie Celestynie zdarzało się niemieć ze strachu podczas burzy. (1.1) Jak śpiewać, aby nie niemieć i nie mieć bólu gardła? (1.1) Za każdym razem, gdy ją widział, niemiał z zachwytu.

(1.1) niemieć z / ze +

(1.1) zaniemówić, zatchnąć się

niemota /, niemienie niemy oniemieć

(1.1) Nie mylić z pisownią nie z bezokolicznikiem mieć: nie mieć (pisownia rozłączna).

angielski: (1.1) become speechless duński: (1.1) blive stum niemiecki: (1.1) verstummen