pełnia ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) faza księżyca, w której księżyc jest oświetlony przez słońce w taki sposób, że z ziemi widać wyłącznie jego jasną część (1.2) punkt kulminacyjny, szczyt czegoś, najwyższy stan
(1.1-2)
(1.1) Nie mogę spać podczas pełni. (1.2) Widać było, że panna młoda jest w pełni szczęścia.
(1.1) Księżyc jest w pełni (1.2) pełnia lata / szczęścia / … • w całej pełni • być w pełni sił
(1.1) nów
wypełnianie , wypełnienie , wypełniacz wypełniać , wypełnić pełny, pełen pełno
jak księżyc w pełni
(1.1-2)
(1.1) pojęcie „pełnia” dotyczy tylko Księżyca, więc *„pełnia Księżyca” jest tautologią; obu wyrazów można użyć w jednym zdaniu, gdy „Księżyc” jest podmiotem, a „pełnia” dopełnieniem, a więc poprawne są zdania: „Księżyc jest dziś w pełni” lub: „Dzisiaj jest pełnia”. (1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Astronomia
angielski: (1.1) full moon; (1.2) height arabski: (1.1) بدر baskijski: (1.1) ilbete, ilargi bete białoruski: (1.1) поўня ; (1.2) поўня , паўната bułgarski: (1.1) пълнолуние duński: (1.1) fuldmåne esperanto: (1.1) plenluno, plena Luno francuski: (1.1) pleine lune ; (1.2) plénitude hiszpański: (1.1) plenilunio , luna llena islandzki: (1.1) fullt tungl kataloński: (1.1) lluna plena , pleniluni łaciński: (1.1) plenilunium niemiecki: (1.1) Vollmond ; (1.2) Fülle nowogrecki: (1.1) πανσέληνος perski: (1.1) بدر portugalski: (1.1) plenilúnio , lua cheia rosyjski: (1.1) полнолу́ние ; (1.2) полнота́ wilamowski: (1.1) fyłł ; (1.2) fyłł włoski: (1.1) luna piena , plenilunio