staroturecki ()
, ,
przymiotnik (1.1) używany, powstały, dziejący się w dawnej Turcji; pochodzący, wywodzący się z dawnej Turcji (1.2) odnoszący się do ludów turkijskich zamieszkujących w okresie mniej więcej od VI do XII wieku tereny przede wszystkim współczesnej Mongolii, południowej Syberii i Azji Środkowej; dotyczący ich kultury, dziejów, języka itp.; rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (2.1) język staroturecki (1.2), najstarszy zaświadczony w piśmie język turkijski;
(1.1-2)
(1.1) Na szczęście po rewolucji Atatürka nie zginęło wszystko, co „swoiste i starotureckie”, ponieważ hreczkosiej widzi kawiarnię, gdzie w trakcie picia kawy można zamówić pedicure. (1.2) Kaganat Turków, czyli Staroturecki, obejmował tereny od Morza Czarnego po Koreę na wschodzie. (2.1) Uczęszczał ponadto na wykłady starotureckiego i ujgurskiego znanego mongolisty i turkologa prof. Mariana LewickiegoPrzegląd Orientalistyczny, 2003, s. 111..
(1.2) okres staroturecki • kaganat staroturecki • kurhan staroturecki • zabytki / napisy / inskrypcje / teksty starotureckie • słownik staroturecki • gramatyka staroturecka • runy starotureckie
(1.2) staroturkijski (2.1) staroturkijski
angielski: (1.2) Old Turkic; (2.1) Old Turkic, the Old Turkic language japoński: (1.2) 古テュルクの (こチュルクの, ko-churuku no), 古テュルク語の (こチュルクごの, ko-churukugo no); (2.1) 古テュルク語 (こチュルクご, ko-churukugo) niemiecki: (1.2) alttürkisch; (2.1) Alttürkisch rosyjski: (1.2) древнетюркский; (2.1) древнетюркский (язык)