__TOC__ falanga ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) w starożytnej Grecji szyk bojowy ciężkozbrojnej piechotyWojsko, wojna, broń. Leksykon PWN, red. Marcin Kamler, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, ISBN 83-01-13506-9, s. 89.; (1.2) zwarty rząd, szereg lub tłum poruszający się ławąSłownik współczesnego języka polskiego, red. Bogusław Dunaj, t. 1, Przegląd Reader's Digest, Warszawa 1998, ISBN 83-909366-3-1, s. 245.
(1.1)
(1.2) Imperialni zaroili się na planecie, a wraz z sobą przynieśli śmiercionośne maszyny i falangę szturmowców.
(1.1) falanga hoplitów • formować falangę (1.2) iść falangą
(1.1) szyk (1.2) szereg
falangita , falangista
, φάλαγγος (falangos)
zobacz też: hoplita
angielski: (1.1) phalanx białoruski: (1.1) фаланга ; (1.2) шэраг , рад bułgarski: (1.1) фаланга duński: (1.1) falanks hiszpański: (1.1) falange ; (1.2) falange , muchedumbre , tropel nowogrecki: (1.1) φάλαγγα ; (1.2) φάλαγγα rosyjski: (1.1) фала́нга słowacki: (1.1) falanga
falanga ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) falanga (1.2) grupa ludzi skupiona na tym samym celu (1.3) falanga – grupa spółdzielcza w socjalizmie utopijnym
(1.1-3)
Falanga , falangista , falangistka falangový, falangistický