flauta

flauta ()

, ,

rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) sytuacja na morzu, gdy brak wiatru;

(1.1) Przy flaucie nie da się żeglować – trzeba uruchomić silnik.

(1.1) cisza, sztil; bezwietrze

→ cisza morska < → słaby, ospały

angielski: (1.1) calm baskijski: (1.1) barealdi czeski: (1.1) úplné bezvětří duński: (1.1) vindstille francuski: (1.1) calme niemiecki: (1.1) Flaute , Windstille norweski (bokmål): (1.1) vindstille / norweski (nynorsk): (1.1) vindstille nowogrecki: (1.1) γαλήνη , ηρεμία szwedzki: (1.1) stiltje włoski: (1.1) bonaccia , calma

flauta ()

rzeczownik (1.1) flet

(1.1) txirula

flautista

flauta ()

rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) flet

flauta ()

rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) flet (1.2) flecistka rzeczownik, rodzaj męski (2.1) flecista

(1) (2) flautas

(1.1) flauta dulce / flauta de pico → flet prosty • flauta travesera → flet poprzeczny

(1.2) flautista (2.1) flautista

(1.1) instrumento (1.2) música (2.1) músico

flautín /, flautado , flautero , flautillo flautado, flauteado

zobacz też: Indeks:Hiszpański - Instrumenty muzyczne

flauta ()

rzeczownik (1.1) flet

flauta ()

rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) flet czasownik (2.1) grać na flecie (2.2) gwizdać (2.3) trąbić (klaksonem)

(1.1) þverflauta

flauta ()

rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) flet

(1.1) flauta; flautes

flauta ()

rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) flet

flautists , flautiste

flauta ()

rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) flet

levar tudo na flauta

flauta ()

rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) flet

(1.1)

(1.1) priečna flauta • zobcová flauta

flautista , flautistka flautička flautový