imiennik () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) ktoś, kto ma takie samo imię, jak dana osoba (1.2) ktoś niespokrewniony, kto nosi takie samo nazwisko, jak dana osoba
(1.1-2)
(1.1-2) Jestem imiennikiem prezydenta.
imię , imieniny , imiennictwo imienniczka imienny, imienniczy imiennie, bezimiennie
(1.1)
albański: (1.?) adash angielski: (1.1) namesake baskijski: (1.?) izenkide baszkirski: (1.1) аҙаш; (1.2) фамилиялаш białoruski: (1.1) цёзка ; (1.2) аднафамілец bułgarski: (1.1) съименник , едноименник , адаш chorwacki: (1.1) imenjak czeczeński: (1.1) цӏерхо czeski: (1.1) jmenovec duński: (1.1) navnefælle estoński: (1.1) nimekaim fiński: (1.?) kaima francuski: (1.1) homonyme hiszpański: (1.1) tocayo islandzki: (1.?) nafni jidysz: (1.1) חבֿר צום נאָמען (chawer cum nomen), נאָמען־ברודער (nomen-bruder) kazachski: (1.1) аттас krymskotatarski: (1.1) adaş, addaş niemiecki: (1.1) Namensvetter nowogrecki: (1.1) συνονόματος ; (1.2) συνεπώνυμος , συνονόματος portugalski: (1.1) tocaio , xará (braz.) rosyjski: (1.1) тёзка ; (1.2) однофамилец słowacki: (1.1) menovec szwedzki: (1.1) namne tatarski: (1.1) adaş; (1.2) familiädäş węgierski: (1.1) névrokon