bydlę () , ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) rogate hodowlane zwierzę (1.2) duże zwierzę (1.3) pogardliwie o nikczemnym człowieku (1.4) dobytekZenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 137.
(1)
(1.2) Puchała też wył z bólu i ze złości, bo to bydlę nie dość, że zniszczyło mu nogawkę nowych służbowych spodni, to jeszcze rozorało kawał mięśnia łydki.
(1.1) wół, krowa (1.2) bestia (1.3) bydlak (1.4) wardęga
bydlęcy bydlak /
angielski: (1.1) horned animal; (1.2) beast; (1.3) swine, animal białoruski: (1.1) быдла , скаціна ; (1.3) жывёліна , звер esperanto: (1.1) bruto; (1.3) bruto jidysz: (1.1) בהמה (behejme); (1.3) אַ הונט מיט אויערן (a hunt mir ojern) kaszubski: (1.1) bidlã niemiecki: (1.1) Vieh ; (1.2) Vieh ; (1.3) Schweinehund , Vieh rosyjski: (1.1) скотина; (1.3) скот, скотина słowacki: (1.3) hovädo