błazen ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub męskozwierzęcy (1.1) zawodowy nadworny żartowniś i prześmiewca zabawiający króla; (1.2) ktoś, kto jest przesadnie wesoły lub nadmiernie dowcipkuje
(1.1-2)
(1.1) Tylko błaznowi wolno żartować z króla. (1.2) Jacek to klasowy błazen i kawalarz.
(1.1) popisy błazna • błazen nadworny • królewski / dworski / pański / domowy błazen • czapka błazna (1.2) zachowywać się jak błazen • wyjść na błazna • udawać błazna
(1.1) trefniś, wesołek, krotochwilnik; gąska; błazno, błazeniec, błażen; (1.2) wesołek, klaun, pajac
(1.1) kat (1.2) smutas
błazenada , błazeństwo , błaznowanie , błazno , błazeniec , błażen błazenek błaźnisko błaźnica zbłaźnić się, błaznować , błaźnieć , błaźnić , zbłaźnić ; błazenkować błazeński; błaźniwy błazeńsko
robić z siebie błazna • w błazna postrzyc • trunek mocny, białogłowa grzeczna – z najmędrszego uczynią błazna • po śmiechu poznaje jeden błazen drugiego • jeden błazen wiele błaznów czyni • błaznów wszędzie pełno • błazna wszyscy słuchają, lecz go za przyjaciela nie mają • kunsztarza albo błazna radzi wszyscy słuchają, lecz go ze przyjaciela nie mają • błaznów siać nie trzeba, sami się rodzą • żadna biesiada nie może być bez błazna • każdy błazen swoim strojem • nie bądź błaznem, kiedy nie możesz być wielkim panem • przede drzwiami bogatych błaznów, mądrzy zwykli siadać • nie czyń się błaznem, gdyś nie jest • trudno z błazny na zając • wszędzie na błazny kapie • nie trefiłeś na dudka, najdzi sobie błazna
angielski: (1.1) jester białoruski: (1.1) блазен ; (1.2) блазен czeski: (1.1) šašek duński: (1.1) nar górnołużycki: (1.1) błazn ; (1.2) błazn hiszpański: (1.1) bufón ; (1.2) payaso , bufón jidysz: (1.1) נאַר (nar); (1.2) מאַרשעליק (marszelik) nowogrecki: (1.1) γελωτοποιός ; (1.2) παλιάτσος rosyjski: (1.1) шут ; (1.2) шут , паяц słowacki: (1.1) šašo ukraiński: (1.1) блазень ; (1.2) блазень włoski: (1.1) giullare ; (1.2) pulcinella