fenicki () , ,
przymiotnik (1.1) związany z Fenicjanami lub Fenicją rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (2.1) wymarły język z grupy kananejskiej rodziny języków semickich;
(1.1)
(1.1) Europa była córką Agenora, króla Tyru, starożytnego miasta fenickiego.
Fenicja , Fenicjanin , Fenicjanka
angielski: (1.1) Phoenician; (2.1) Phoenician arabski: (1.1) فينيقي (finīqī); (2.1) لغة فينيقية baskijski: (1.1) feniziar; (2.1) feniziera białoruski: (1.1) фінікійскі; (2.1) фінікійская мова bułgarski: (1.1) финикийски; (2.1) финикийски език czeski: (1.1) fénický francuski: (1.1) phénicien; (2.1) phénicien hiszpański: (1.1) fenicio; (2.1) fenicio kabylski: (1.1) afiniqi; (2.1) afiniqi kataloński: (1.1) fenici nowogrecki: (1.1) φοινικικός; (2.1) φοινικικά rosyjski: (1.1) финикийский; (2.1) финикийский słowacki: (1.1) fenický słoweński: (1.1) feničanski ukraiński: (1.1) фінікійський węgierski: (1.1) föníciai włoski: (1.1) fenicio; (2.1) fenicio