__TOC__ brunch ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) posiłek będący połączeniem śniadania i obiadu, jadany późnym rankiem lub wczesnym przedpołudniem, pierwotnie w niedzielę;
(1.1)
(1.1) Goszcząc u Jadzi w Stanach, czasem zamawialiśmy typowy brunch w pobliskiej restauracji nad zatoką. (1.1) Czym różni się drugie śniadanie od brunchu?
(1.1) zamówić / zjeść brunch • przed brunchem • po brunchu
(1.1) posiłek
<
angielski: (1.1) brunch duński: (1.1) brunch , mokost esperanto: (1.1) matenlunĉo fiński: (1.1) brunssi francuski: (1.1) brunch łotewski: (1.1) vēlbrokastis niemiecki: (1.1) Brunch norweski (bokmål): (1.1) brunsj norweski (nynorsk): (1.1) brunsj portugalski: (1.1) brunch rumuński: (1.1) brunch szwedzki: (1.1) brunch , frunch węgierski: (1.1) villásreggeli włoski: (1.1) brunch
brunch ()
rzeczownik policzalny lub niepoliczalny (1.1) brunch czasownik (2.1) jeść brunch
(1) brunch; brunches (2) brunch, brunched, brunched, brunches, brunching
(1.1) meal
brunch ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) brunch
(1.1)
(1.1) <